در این مقاله، یک قانون اختلاط جدید برای پیش بینی کشش سطحی مخلوط های مایع ارایه شده است. معادله ارایه شده ترکیبی از معادله گیبس - ولمر با مدل ضریب فعالیت NRTL می باشد. مدل ارایه شده می تواند کشش سطحی انواع گوناگونی از محلول های آبی و غیرآبی را در بازه گسترده ای از غلظت پیشگویی نماید. در این کار برای بررسی توانایی مدل، کشش سطحی چندین سامانه دو جزئی مایع به طور آزمایشگاهی با استفاده از دستگاه تانسیومتر مدل Kruss K20 Easy Dyne اندازه گیری شد. همچنین از داده های آزمایشگاهی موجود در مقاله ها نیز برای ارزیابی قابلیت مدل، استفاده شد. نتیجه ها نشان دادند که مدل ارایه شده با دقت قابل قبولی می تواند داده های آزمایشگاهی مربوط به انواع محلول ها را در بازه گسترده ای از غلظت اجزا پوشش دهد. به طوری که پیش بینی داده های مربوط به محلول های غیر آبی از دقت بالایی برخوردار بوده و خطای متوسط مطلق برای بیشتر این سامانه ها کمتر از 1 درصد به دست آمد. برای سامانه های آبی با درجه غیر ایده آلی زیاد، انحراف از داده های آزمایشگاهی نسبت به دیگر سامانه ها بیشتر بوده است (بیشینه 10 درصد). علت این خطا وجود مولکول هایی با پیوند هیدروژنی قوی است که یک سامانه غیرایده آل پیچیده تشکیل می دهند و حتی به کارگیری مدل ضریب فعالیت دقیق نمی تواند از ایجاد این خطا جلوگیری کند. با این حال می توان پیش بینی مدل حاضر را رضایت بخش و قابل قبول توصیف نمود.

در رطوبت های بسیار پایین خاک، مقدار سطح مایع - بخار اطراف ذرات خاک به مقدار سطح ویژه ذرات خاک نزدیک می شود. برای انجام این پژوهش 20 نمونه خاک در استان فارس تهیه، و منحنی مشخصه هر نمونه خاک اندازه گیری شد و مقدار رطوبت ته مانده هر نمونه خاک (qr) بر مبنای معادله ونگنوختن تعیین گردید. همچنین بافت و سطح ویژه ذرات هر نمونه خاک نیز اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که در کلیه نمونه های خاک، برابری مقدار سطح مایع - بخار اطراف ذرات خاک با سطح ویژه ذرات آن در میزان رطوبتی (qss) بیشتر از رطوبت ته مانده خاک (qr) و کمتر از رطوبت معادل مکش 1500 کیلوپاسکال (q-1500) رخ داده است. هم چنین نسبت عددی qss به q-1500 برای کلیه نمونه های خاک بین 0.466 تا 0.923 متغیر بوده و به طور میانگین مقدار آن برابر 0.639 به دست آمد.

شهرگریزی با تعاریف گوناگون در ادبیات پژوهش مطرح شده و تعریف آن بر افزایش جمعیت شهرهای کوچک(small cities)  در فرایند رشد و توسعه شهرها دلالت دارد. در این پژوهش، براساس داده های جمعیتی، مهاجرتی، آمدوشدهای روزانه (commuting) و محرک های مهاجرتی، سعی شده است با بهره گیری از روشی اکتشافی به بررسی پدیده شهرگریزی در منطقه کلانشهری اصفهان پرداخته شود. نتایج نشان می دهد که افزایش جمعیت در طی دورهای مختلف از شهرهای بزرگ به نفع شهرهای کوچک و خارج از محدوده کلانشهری تغییر جهت داده است. به صورتی که در فواصل نزدیک به شهر اصلی رشد جمعیت کمتری در طی دهه اخیر مشاهده می شود. با توجه به مهاجرت و اثربخشی مهاجرت  (migration effectiveness)بر جمعیت و همچنین محرک های مهاجرتی در منطقه می توان بیان داشت که عواملی مانند دستیابی به مسکن بهتر و شغل از جمله مهمترین محرک ها در افزایش جمعیت شهرهای کوچک در پیرامون شهر اصلی بوده است. همچنین کاهش آمدوشد روزانه جمعیت با فاصله گرفتن از شهر اصلی نشان می دهد که شهرهای با فاصله گرفتن از شهر مرکزی از استقلال عملکردی بیشتر برخوردارند. همچنین براساس مدل برگشت تمرکز  (polarization reversal)و بررسی فرایندهای تحولات جمعیتی در منطقه کلانشهری، تحولات جمعیتی از مرکز به پیرامون مشاهده می شود که در هر دوره به کاهش جمعیت شهر اصلی و افزایش جذب جمعیت در شهرهای کوچک منجر شده است. در مجموع می توان بیان داشت که منطقه کلانشهری اصفهان از یک مرحله شهرنشینی به مرحله شهرگریزی وارد شده است.

زمینه و هدف: استرس ناشی از پلیمریزه شدن کامپوزیت تمایل به ایجاد فضاهایی در سطح بین دندان و ترمیم دارد. این امکان وجود دارد که Surface sealantها مشکلات مربوط به ریزنشت در نواحی مارجینال را کاهش و یا از ایجاد آنها جلوگیری کنند. هدف این مطالعه، بررسی تاثیر دو نوع(Fortify and Optiguard) Surface sealant  بر ریزنشت ترمیم های کلاس V کامپوزیتی بود.روش بررسی: 23 دندان مولر سالم جمع آوری و در سطوح باکال و لینگوال دندان ها 45 حفره کلاس V ایجاد شد، به گونه ایی که مارجین های اکلوزال در مینا و مارجین های سرویکال در سمان قرار گرفتند. نمونه ها به طور تصادفی به سه گروه 15 تایی تقسیم و با رزین کامپوزیت ترمیم شدند. بعد از مراحل Finishing and Polishing، ترمیم ها به جز گروه کنترل با یک Surface sealant سیل شدند. پس از تحمل شوک حرارتی، نمونه ها به مدت 4 ساعت در محلول نیترات نقره 50% قرار گرفتند. سپس نمونه ها به صورت طولی و در جهت باکولینگوال برش داده و توسط استریومیکروسکوپ چشمی به صورت Blind آنالیز شدند. ریزنشت لبه ای در لبه های اکلوزال و سرویکال مورد ارزیابی قرار گرفتند. به منظور مقایسه ریزنشت در سه گروه از آزمون کروسکال والیس و برای مقایسه دو به دو از آزمون من ویتنی استفاده شد.یافته ها: در تمام گروه ها، در لبه اکلوزال و سرویکال درجاتی از ریزنشت مشاهده شد. در لبه سرویکال به طور معنی داری ریزنشت بیشتر از لبه اکلوزال بود (P=0.005). همچنین در لبه اکلوزال، گروه های مورد مطالعه اختلاف معنی داری با هم نداشتند (P=0.66). فقط در لبه سرویکال،Fortify  به طور معنی داری کمترین میزان ریزنشت را نشان داد (P=0.003).نتیجه گیری: سیلانت های ارزیابی شده تاثیرات مختلفی نشان دادند و Fortify به طور معنی داری ریزنشت لبه ای را کاهش داد.

فرونشست زمین یک پدیده ای است که در دهه های اخیر میزان آن در اکثر کشورهای دنیا بخصوص کشورهای جهان سوم نظیر ایران رو به افزایش است. در ایران عمده فرونشست های زمین در رابطه با کشاورزی و برداشت بی رویه آب های زیر زمینی است. این پدیده در صورت عدم مدیریت صحیح می تواند خسارات جبران ناپذیری را برای مناطقی که دچار این پدیده هستند ایجاد کند. شناسایی مناطق فرونشست و برآورد نرخ آن مسلماَ نقش بسزایی در مدیریت کنترل این پدیده خواهد داشت. یکی از مناسب ترین روش های شناسایی پدیده فرونشست استفاده از تکنیک تداخل سنجی تفاضلی راداری است. دشت مشگین یکی از دشت های مهم استان اردبیل از لحاظ توسعه ی کشاورزی به شمار می آید که در چند سال اخیر با پدیده ی فرونشست زمین در اثر برداشت ی رویه از منابع آب زیرزمینی روبرو بوده است. اطلاعات جمع آوری شده توسط چاه های پیزومتریک واقع در سطح دشت، متوسط افت سطح ایستابی طی یک دوره 14 ساله را به میزان23.75 متر نشان می دهد. پیامدهای این افت سطح آب زیرزمینی منجر به فرونشست و ایجاد ترک و شکاف هایی در قسمت هایی از دشت شده است. افت سطح ایستابی و به دنبال آن افزایش تنش مؤثر دلیل اصلی فرونشست دشت مشگین می باشد. در این تحقیق به منظور تعیین محدوده تحت تأثیر و نهایتأ برآورد میزان فرونشست از روش تداخل سنجی راداری به عنوان روشی قابل اطمینان برای اندازه گیری تغییرات سطح زمین با دقت بسیار بالا، پوشش وسیع و قدرت تفکیک مکانی بالا استفاده شد. بیشینه ی نرخ فرونشست با استفاده از تصاویر راداری ماهواره Sentinel-1 در بازه ی زمانی08/2019 تا 04/2020 در حدود 35/9 سانتی متر محاسبه گردید. از نتایج حاصل از تداخل سنجی راداری مشخص شد جهت گسترش نشست از جنوب شرق به سمت به جنوب غرب دشت می باشد.